HENRI DE TOULOUSE LAUTREC

Ο κόσμος μου, ο δικός μου κόσμος, ένας κόσμος γεμάτος χρώμα, ιδέες, χαρά, ζωή. Όχι, η άσχημη σωματική μου κατάσταση δεν με εμπόδισε να γίνω όμορφος άνθρωπος. Πάντα θα θυμάμαι με όλη μου την αγάπη την Μονμάρτη, τα καμπαρέ, την Gildette Yvete, τον Aristide Bruant, την αγαπημένη μου φίλη Avril Jane, και πολλούς άλλους. Πάντα όλοι μας ήμασταν μεθυσμένοι, μεθυσμένοι από την χαρά που μας έδινε η ζωή . . . και από το πολύ ποτό βεβαίως. Πολλοί ονομάζουν αυτάρεσκα αυτήν την εποχή belle epoque, χα, μου αρέσει το όνομα "Ωραία εποχή" πράγματι είναι ωραία εποχή, γι΄αυτό ζωγράφιζα πάντα με έντονα χρώματα, πιο πολύ μου άρεσε το κόκκινο, τόνιζε την επανάσταση. Τι με κοιτάς με ερωτηματικά Jovant. Την επανάσταση του χρώματος εννοώ. Άλλωστε και εσύ έχεις δει τους πίνακες του καλού μου φίλου, του Vinsent. Αυτά τα χρώματα κανείς δεν θα τα πετύχει ξανά, απλά εμείς προσπαθούμε να τον πλησιάσουμε. Χα, χα, χα δεν θα ξεχάσω μια μέρα . . . νύχτα καλύτερα θα έλεγα. . . ή για να γίνω πιο ακριβής ξημερώματα που ήμασταν σε ένα από τα cafe cosnere, μην με ρωτήσεις ποιο δεν θυμάμαι, όπου ένας θαμώνας εκεί πρόσβαλε πολύ τον Vinsent . . . σου είπα μην με ρωτάς τι του είπε δεν θυμάμαι τίποτα, μην σου πω πως είναι πιθανό να μην του είπε και τίποτα. Και λοιπόν που λες σηκώνομαι όρθιος στέκομαι μπροστά του και τον καλό σε μονομαχία την επόμενη μέρα. Ευτυχώς για μένα, μιας και ο τύπος ήταν τεράστιος, πρέπει να με πέρναγε τρία κεφάλια σε μπόι και κάνα δυο μέτρα σε πλάτος, ζήτησε συγνώμη!! Ακόμα έχω απορία το γιατί, όμως μετά καλέ μου φίλε Jovant κάλεσα στο σπίτι μου όλους τους φίλους και φάγαμε μέχρι σκασμού. Μα ναι, άλλωστε εσύ ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσει να μαγειρεύω για τους φίλους μου. ΩΩ μα τι θυμήθηκες τώρα φίλε μου, την επιβάτιδα στην καμπίνα 54, δεν ήταν πανέμορφη, τι τρέλα και αυτή να θέλω να την ακολουθήσω μέχρι την Σενεγάλη, για το μόνο που μετανιώνω είναι πως δεν της είπα τουλάχιστον ένα "Γειά σου τι κάνεις, με λένε Henri" Μα, μα θυμάσαι φίλε την landet Marcelle, ακόμα έχω όλα τα έργα που έφτιαξα γι΄αυτήν στο εργαστήριο μου, μου τα ζητάνε αλλά δεν τα πουλάω, ναι παράλογο αλλά ελπίζω ακόμα πως θα τα δεχτεί. Λες να τα δεχτεί; Άστο μην απαντήσεις δεν θέλω να ακούσω το όχι ας το έχω μόνο μέσα στο μυαλό μου είναι πιο ανώδυνο. Ας αλλάξουμε θέμα . . . θυμάσαι την Polaire; Ναι!!!! Και εγώ, τι ηθοποιός, τι τραγουδίστρια, με θαυμάζει λέει αλλά ποτέ δεν θα ποζάρει για μένα, κρίμα είχα γι΄αυτήν τα καλύτερα χρώματα να δώσω. Όμως Jovant πολλά στενάχωρα μου θύμισες, τι τα θες πέρασε ο καιρός και εγώ πλέον είμαι κλεισμένος εδώ μέσα, για το μόνο που λυπάμαι είναι πως δεν θα γυρίσω ξανά στα καφέ της Μονμάρτης, να ξαναφτιάξω φαγητό για τους φίλους μου. Όχι, όχι, ξέρω φίλε μου πως δεν πρόκειται να βγω όμως δεν με πειράζει αφού ακόμα μπορώ να ζωγραφίζω, τουλάχιστον ακόμα μπορώ να αφήνω κάτι από εμένα στο μέλλον. Α . . . μάλιστα κύριε νοσοκόμε. Jovant είναι ώρα να φύγεις, θα σε περιμένω αύριο. Τι; Θα έρθεις και η La Gouloue, αυτό έπρεπε να μου το πεις από την ώρα που ήρθες. Θα σας περιμένω με χαρά, καλό βράδυ φίλε μου.