Rembrandt Harmenszoon Van Rijn

Η βαριά σκιά μια φιγούρας, πλανιόταν μες στο δωμάτιο που φωτιζόταν αμυδρά από τρία μισολιωμένα κεριά. Ένα φύλλο χαρτί έλαμπε σαν λαμπρό φως μες στην μουντάδα. Έκατσε σε μια καρέκλα που βρισκόταν εκεί δίπλα, πήρε στα χέρια της το κιτρινισμένο χαρτί, τα γράμματα της ήταν οικεία.
<<Αγαπημένη μου Κορνιλία, μονάκριβη μου κόρη. Σε φαντάζομαι τώρα που γράφω αυτό το τελευταίο γράμμα να κάθεσαι εδώ, στην καρέκλα, να διαβάζεις ενώ ταυτόχρονα τα μοναδικά πράγματα που σου κρατάνε συντροφιά είναι οι πίνακες μου. Ξέρω πως ποτέ δεν σε πλησίασα όσο θα ήθελες, πάντα έβρισκα δικαιολογία ότι δημιουργούσα, όμως η αλήθεια είναι πως φοβόμουν. Όλοι με θεωρούσαν έναν τυχερό άνθρωπο, βλέπεις ήμουν προικισμένος με ταλέντο από την φύση, ήμουν πλούσιος, και όλα αυτά έγιναν όταν είχε αρχίσει και το Άμστερνταμ να γίνετε μια πρωτεύουσα του κόσμου ένα τεράστιο λιμάνι, ήμουν πια ένας διάσημος ζωγράφος με καθαρά δικιά μου προσωπική τεχνοτροπία. Πράγματι όλοι έλεγαν πως στους πίνακες μου, εγώ κατεύθυνα το χρώμα όπως ήθελα, πως ήμουν γνώστης της ψυχής των ανθρώπων, πως ενώ οι άλλοι ζωγράφιζαν στα πρόσωπα μάσκες βασιλιάδων και ηρώων εγώ κοίταζα πίσω από την πόζα και έβλεπα την ψυχή. Πως είχα αυτό που λένε την επαφή με κάτι αιώνιο και αυτό ήταν η τέχνη. Και ξέρεις μπορεί να είχαν και δίκιο, αν και ποτέ δεν έφυγα από την Ολλανδία κατάφερα και γνώρισα και προπάντων κατανόησα τους Ιταλούς δασκάλους. Όμως αυτή είναι μια πρώτη ματιά, δυστυχώς δεν ήμουν τυχερός, έχασα την γυναίκα που αγαπούσα νωρίς ενώ λίγα χρόνια πιο πριν είχα χάσει και τρία από τα τέσσερα παιδία μου, αυτό μου κόστισε και έφερε μια αλλαγή στα έργα μου που δεν άρεσε στους αριστοκράτες πλέον γόνους των οικογενειών του Άμστερνταμ, φάνταζα οπισθοδρομικός, ήθελαν πια αγνότητα και ομορφιά στους πίνακες δεν τους άρεσε η αλήθεια, αυτό έφερε μέσα σε λίγα χρόνια και τον επαγγελματικό μου θάνατο. Όπως ξέρεις σε αυτά τα λίγα χρόνια έχασα τα πάντα, όμως πριν ένα χρόνο έχασα και τον γιο μου τον Τίτο. Λύγισα . . . θα ήθελα να γυρίσω για μια στιγμή στο Λάϊντεν, δεν πειράζει η ζωή δεν μου τα έφερε ποτέ όπως τα ήθελα αν και δεν μπορώ να την κατηγορήσω αφού μου πρόσφερε πολλά. Πλέον είσαι η μόνη κληρονομία μου και σου αφήνω όλα τα έργα μου που θα βρεις μέσα σε αυτό το σπίτι. Σε φιλώ με αγάπη ο πατέρας σου.>>
ΡΕΜΠΡΑΝΤ ΧΑΜΕΡΣΟΟΝ ΒΑΝ ΡΕΙΝ.
Η κοπέλα τύλιξε το χαρτί καλά το έβαλε προσεχτικά μες στον κόρφο της και φεύγοντας έσβησε τα τρία κεριά που έκαιγαν. Το φώς μες στο δωμάτιο έπαψε να ζει.