EL GRECO

Τις νύχτες στο Τολέδο που ζωγράφιζε άγρυπνος, οι σκέψεις γύρναγαν ξανά και ξανά στο Φόδελε, στην Κρήτη, στα λαγκάδια, στο ποτάμι, μέσα στο δάσος με τις πορτοκαλιές και τα πλατάνια. Θυμόταν τον εαυτό του να χαζεύει την φύση, τα μοναδικά χρώματα που υπήρχαν εκεί. Ο νους του όμως πάντα σταμάταγε στο βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγιάς που υπήρχε εκεί, σε αυτόν τον τόπο λατρείας μαγεύτηκε πρώτη φορά από την τέχνη, οι αγιογραφίες τον συγκλόνησαν και τον κατέκτησαν. Οι εικόνες από το παρελθόν πάντα τον κατέκλυζαν όταν θυμόταν το παρελθόν. Ο Σιναϊτης μοναχός Ιάκωβος ήταν μια εικόνα που ποτέ δεν ξέχναγε, τον έβλεπε ακόμα, ύστερα από τόσα χρόνια, ζωντανά μπροστά του να παλεύει με τα πινέλα. Όταν ο ίδιος αντίκριζε τα γερασμένα πλέον χέρια του ήταν σαν να είχε απεναντί του τα ίδια εκείνα χέρια του μοναχού. Ήθελε τότε να μάθει και αυτός να ζωγραφίζει και το κατάφερε. Όμως τότε η Κρήτη του φάνταζε μικρή, και ήταν, άκουγε συνέχεια για τους μεγάλους ζωγράφους στην Ιταλία, ήθελε να ξεφύγει από την βυζαντινή τεχνοτροπία, και το κατάφερε. Ακόμα και τώρα αχνογέλαγε με την τρέλα που έκανε τότε. Μικρός, άγνωστος, ένας Έλληνας που πήγε να μαθητεύση δίπλα στον Τιτσιάνο, που δούλεψε με ζωγράφους όπως ο Τιντορέττο,ο Μπασάνο, τι θράσος που είχε. Όμως και πάλι δεν ένιωσε πως είχε ολοκληρωθεί ήταν σίγουρος πως κάτι έλειπε. Του έλειπε η δική του έκφραση, ο χώρος αυτός που θα μπορούσε να δημιουργήσει την δική του ζωγραφική. Στην Ιταλία ένιωθε εγκλωβισμένος. Αποφάσισε να φύγει, να πάει στην Μαδρίτη. Το ταξίδι για την Ισπανία ακόμα το θυμόταν. Τι καιρός, τι θαλασσοταραχή ήταν αυτή, ήταν ίσως η μόνη στιγμή που μετάνιωσε που έφυγε από την Ρώμη. Κάθισε κουρασμένος στην καρέκλα του απέναντι από τον καμβά και ξετύλιξε τις αναμνήσεις από την Μαδρίτη. Τι φόβος, τι απογοήτευση που τον είχε κυριεύσει, ήταν σίγουρος ότι ζωγράφιζε εκπληκτικά, όμως όλα έδειχναν πως είχε φτάσει το τέλος του σαν ζωγράφος, ο Φίλιππος της Ισπανίας είχε διαφωνήσει για την τέχνη του και την απόδοση των έργων του. Ήταν η μόναδικη στιγμή που φοβήθηκε για το μέλλον του ως ζωγράφου. Η καρδιά του χτύπησε πιο δυνατά όταν θυμήθηκε την στιγμή που αποφάσισε να ξαναφύγει και να μετακομίσει στο Τολέδο, το λιμάνι του. Τελικά αν και όλο έλεγε πως κάποια μέρα θα γύρναγε στην Ελλάδα αυτός έμεινε εκεί για πάντα. Τα χρόνια πλέον είχαν περάσει, ο Έλληνας έλεγε όλη η Ισπανία για τον μεγάλο της ζωγράφο, o EL GRECO, και αυτός μετάνιωνε κάθε μέρα που δεν είχε πάει έστω για μια φορά πίσω, στο Φόδελε, στα πλατάνια, στο ξεκίνημα του. Όμως το Τολέδο ήταν η νέα του πατρίδα, ήταν η οικογενειά του εκεί, η Τζερονύμα, ο Γιώργης - Εμμανουήλ, ήταν εκεί τα έργα του. Έγινε ένας μεγάλος ζωγράφος, ένας παγκόσμιος ζωγράφος, ένας ζωγράφος που δυο χώρες ήταν περήφανες γι΄αυτόν.