BINCENT VAN GOGH

Η ματιά του είχα καρφωθεί στον ορίζοντα, τα πινέλα στα χέρια του παιχνίδιζαν πάνω στον καμβά με απίστευτη ταχύτητα. Λίγο φθαλικό μπλέ μαζί με πρωσικό και κίτρινο ώχρα, τα δέντρα απόφάσισε να τα κάνει γκρι. Μες στο μυαλό του έπαιζαν όλα τα χρώματα χωρίς να υπάρχουν δεσμεύσεις, μπορούσε να ζωγραφίσει τα πάντα με ότι χρώμα του έκανε κέφι, με ότι χρώμα έβλεπε με τα δικά του μάτια, τον ουρανό, τα σύννεφα, τα δέντρα. Θύελες, θύελες μαίνονταν μες στην ψυχή του. Προσπαθούσε να τις βγάλει έξω, προσπαθούσε με πολλούς τρόπους. Αν και ένιωθε ένας απλός άνθρωπος, κάποιες στιγμές και αποτυχημένος προσπαθούσε, προσπαθούσε να δείξει ότι ακόμα και ένας απλός άνθρωπος έχει κάτι να πει. Στις αρχές βρήκε διέξοδο μιλώντας, έγινε ιεροκύρηκας όμως ανακάλυψε πως δεν ήταν εκεί το ταλέντο του, μετά σαν έμπορος τέχνης απότυχε. Αποτυχημένος ιεροκύρηκας, αποτυχημένοι ερωτές. Έπρεπε να ξεφύγει, έπρεπε να βρει τον τρόπο να βγάλει αυτά που είχε μέσα του. Τελικά ανακάλυψε την διέξοδο του στον λευκό καμβά. Μα βέβαια πως δεν το είχε καταλάβει τόσα χρόνια, σχεδόν τριάντα. Ο καμβάς ήταν πρόθυμος να δεχθεί κάθε παραξενία του κάθε τρέλα του. Ήταν λευκός και αγνός, μπορούσε να βάλει μέσα του, την φύση, τους φίλους του, τον ίδιο του τον εαυτό, και είχε την ελευθερία αυτό να το κάνει όπως ήθελε. Ξεκίνησε και μαζί του ξεκίνησε και η μαγεία, τα χρώματα τον υπάκουαν, ζωγράφιζε με μανία, υπήρχαν στιγμές που δεν έβλεπε καν τι ζωγράφιζε όμως το ένστικτο δεν τον άφηνε να λαθέψει. Δεν είχε πάρει ποτέ του ούτε ένα μάθημα ζωγραφικής, όμως μόνος του είπε κάποια στιγμή πως: "ακόμα και η χρήση της φαντασίας θέλει εξάσκηση." Σε όλους τους πινακές του υπέγραφε πάντα σαν Βίνσεντ. Ίσως γιατί οι Γάλλοι δεν θα μπορούσαν να προφέρουν το επωνυμό μου, Βαν Γκογκ, έλεγε , ίσως γιατί απλά ήταν μόνο ο Βίνσεντ αφού πλέον είχε αποκοπεί από την οικογενειά του. Ποιος να ξέρει. Οι θύελες τελικά κυριεύσαν πλήρως το πνεύμα του. Όμως μέχρι την ύστατη ώρα ζωγράφιζε μοναδικά